Simuleer en vergelijk het gezichtsveld van sensor en oculair ten opzichte van diephemelsobjecten. Plan kadrering voor M31, M42, de Ringnevel en andere populaire DSO-doelwitten voordat je apparatuur aanschaft.
Kies een diephemelsdoelwit uit de catalogus, voer dan de pixelgrootte van je camera, sensorresolutie en telescoopbrandpuntsafstand in, plus een oculairbrandpuntsafstand en schijnbaar veld voor visueel waarnemen.
De simulator zet pixelschaal om in sensorhemeldekkking en berekent het ware veld van het oculair, dan tekent het beide tegen de gecatalogiseerde hoekgrootte van het doelwit — de Andromedaster M31 beslaat 190 boogminuten, meer dan drie graden hemel.
Vergelijk kaderverdeling voor het kopen van apparatuur: de Ringnevel M57 is slechts 1,4 boogminuten breed en beloont lange brandpuntsafstanden, terwijl de Noord-Amerikanevel NGC 7000 bij 120 boogminuten de meeste sensoren overschrijdt.
M31 beslaat ongeveer 190 boogminuten — meer dan 3 graden — dus hij overstroomt veel lang-brandpuntsafstand-opstellingen. Een sensorbereik van 2,5° × 1,7° legt alleen de kern en de binnenste schijf vast.
Het sensorgezichtsveld komt van pixelschaal maal pixelaantal en is rechthoekig; het ware oculaarveld is het schijnbare veld gedeeld door vergroting en is cirkelvormig. De simulator berekent beide zodat u de beeldvorming en visuele kadrering van hetzelfde doel kunt vergelijken.
Tien populaire diephemelsobjecten met gecatalogiseerde hoekgroottes, van de Ringnevel M57 van 1,4 boogminuten tot de Andromedaster M31 van 190 boogminuten — inclusief de Plejaden M45 (110'), de Orionnevel M42 (65') en de Noord-Amerikanevel NGC 7000 (120').
Compacte doelwitten zoals de Wervelsterrenstelsel M51 van 11 boogminuten of de Krabnevel M1 van 6 boogminuten hebben langere brandpuntsafstanden of kleinere pixels nodig. Probeer kandidaatbrandpuntsafstanden in de simulator totdat het doelwit een redelijk deel van het frame beslaat.