Oblicz SNR dla pojedynczej klatki, SNR po stackingu i optymalny czas sub-ekspozycji na podstawie klasy Bortle'a i parametrów szumu kamera.
Wprowadź szum odczytu i prąd ciemny aparatu (ze specyfikacji sensora producenta), wybierz klasę Bortle'a i ustaw sygnał docelowy, długość pojedynczej ekspozycji i liczbę klatek planowanych do rejestracji.
Stosunek sygnału do szumu dla jednej klatki to sygnał podzielony przez pierwiastek kwadratowy wszystkich źródeł szumu — sygnał, tło nieba i prąd ciemny skalowany przez czas ekspozycji, plus szum odczytu do kwadratu — a stackowanie N klatek mnoży SNR przez √N.
Optymalna sub-ekspozycja wskazuje punkt, w którym szum nieba przewyższa szum odczytu; dłuższe sub-klatki niewiele dodają. Pod niebem Bortle 1 aparat z szumem odczytu 3,5 e⁻ osiąga ten punkt około 123 sekund.
To czas ekspozycji, przy którym szum tła nieba przewyższa szum odczytu aparatu, obliczony z tych dwóch wartości. Po tym punkcie dłuższe sub-klatki dodają ryzyko — ślady satelitów, błędy prowadzenia — bez znaczącej poprawy stackowanego wyniku.
Kalkulator przypisuje każdej klasie strumień tła nieba, od 0,1 elektrona na sekundę na piksel przy Bortle 1 do 100 przy Bortle 9. Wartości te odzwierciedlają typowe warunki obrazowania szerokopasmowego; filtry wąskopasmowe dramatycznie tłumią tło nieba.
Całkowity sygnał podzielony przez pierwiastek kwadratowy każdego wkładu szumu: sygnał celu, tło nieba i prąd ciemny — każdy skalowany przez czas ekspozycji — plus szum odczytu do kwadratu. Dla klatki ograniczonej niebem, podwojenie czasu ekspozycji poprawia SNR o około √2.
Stackowany SNR równa się SNR pojedynczej klatki pomnożonemu przez pierwiastek kwadratowy liczby klatek, więc 50 klatek zapewnia nieco ponad 7-krotny SNR jednej klatki. To często różnica między sub zdominowanym przez szum a gładkim obrazem końcowym.