Oblicz wzrost SNR ze stackingu wielu ekspozycji astrofotograficznych i potrzebny całkowity czas obrazowania.
Wprowadź długość pojedynczej ekspozycji w sekundach, liczbę klatek do stackowania i ustawienie ISO aparatu. Kalkulator zgłasza wzrost SNR i łączny czas integracji, który reprezentuje Twój plan.
Szum losowy uśrednia się w miarę gromadzenia klatek, więc stosunek sygnału do szumu rośnie z pierwiastkiem kwadratowym liczby klatek: 30 stackowanych klatek poprawia SNR około 5,5 razy w porównaniu z pojedynczym ujęciem.
Zwroty maleją szybko — poczwórna liczba klatek jest potrzebna dla każdego podwojenia SNR. Efektywne ISO (ISO ÷ klatki) wyraża ten sam pomysł od strony szumu: 30 klatek przy ISO 800 zachowuje się mniej więcej jak jedna ekspozycja ISO 27.
Stosunek sygnału do szumu poprawia się z pierwiastkiem kwadratowym liczby klatek: 4 klatki go podwajają, 16 klatek czterokrotnie zwiększają, a 100 klatek daje dziesięciokrotny wzrost. Kalkulator podaje ten mnożnik wraz z całkowitym czasem integracji, który reprezentuje Twój plan.
Przy tym samym łącznym czasie statystyki pierwiastka kwadratowego są podobne, gdy każda sub-klatka jest wystarczająco długa, by przytłumić szum odczytu. Dłuższe sub-klatki pomagają bardzo słabym celom, ale ryzykują błędy prowadzenia i ślady satelitów, więc wielu fotografów wybiera najkrótszą użyteczną sub-klatkę i maksymalizuje ich liczbę.
Uśrednianie N klatek zmniejsza szum losowy jak jedno ujęcie przy ISO podzielonym przez N. Stackowanie 16 klatek przy ISO 1600 daje szum porównywalny z jedną ekspozycją ISO 100 — sposób dla użytkowników lustrzanek na powiązanie zysków ze stackowania ze znajomymi ustawieniami.
Ponieważ wzrost idzie za √N, każde podwojenie liczby klatek dodaje tylko około 41% więcej SNR. Przejście od 25 do 100 klatek podwaja SNR, ale ponowne podwojenie wymagałoby 400 klatek — w pewnym momencie więcej integracji na nowym celu przynosi więcej korzyści.