Symuluj i porównuj pole widzenia sensora i okularu z obiektami głębokiego nieba. Planuj kadrowanie dla M31, M42, Mgławicy Pierścieniowej i innych popularnych celów DSO przed zakupem sprzętu.
Wybierz cel głębokiego nieba z katalogu, następnie wprowadź rozmiar piksela aparatu, rozdzielczość sensora i długość ogniskową teleskopu, plus długość ogniskową okularu i pozorne pole widzenia.
Symulator przelicza skalę piksela na pokrycie nieba przez sensor i oblicza prawdziwe pole okularu, następnie rysuje oba w stosunku do skatalogizowanego rozmiaru kątowego celu — Galaktyka Andromedy M31 rozciąga się na 190 minut łuku, ponad trzy stopnie nieba.
Porównaj kadrowanie przed zakupem sprzętu: Mgławica Pierścieniowa M57 ma tylko 1,4 minuty łuku i nagradza długie ogniskowe, podczas gdy Mgławica Ameryka Północna NGC 7000 przy 120 minutach łuku przekracza większość sensorów poza krótkimi refraktorami.
M31 rozciąga się na około 190 minut łuku — ponad 3 stopnie — więc przekracza wiele układów o długiej ogniskowej. Pole sensora 2,5° × 1,7° obejmuje tylko jądro i wewnętrzną tarczę; krótkie refraktory i obiektywy aparatów kadrują go w całości.
Pole widzenia sensora pochodzi ze skali piksela razy liczba pikseli i jest prostokątne; prawdziwe pole okularu to pozorne pole podzielone przez powiększenie i jest okrągłe. Symulator oblicza oba, dzięki czemu można porównać kadrowanie obrazowania i wizualne tego samego celu.
Dziesięć popularnych obiektów głębokiego nieba ze skatalogizowanymi rozmiarami kątowymi, od Mgławicy Pierścieniowej M57 (1,4 minuty łuku) do Galaktyki Andromedy M31 (190 minut łuku) — w tym Plejady M45 (110'), Mgławica Oriona M42 (65') i Mgławica Ameryka Północna NGC 7000 (120').
Kompaktowe cele takie jak Galaktyka Wir M51 (11 minut łuku) lub Mgławica Krab M1 (6 minut łuku) wymagają dłuższych ogniskowych lub mniejszych pikseli dla użytecznej skali obrazu. Wypróbuj kandydujące ogniskowe w symulatorze, aż cel zajmie rozsądną część kadru.