Oblicz zdolność rozdzielczą teleskopu: limit Dawesa, kryterium Rayleigha, magnitudo graniczne i stosunek zbierania światła. Oceń wydajność optyczną dla rozdzielania gwiazd podwójnych i obserwacji słabych obiektów.
Wprowadź aperturę (średnicę) głównego zwierciadła lub soczewki teleskopu w milimetrach lub calach.
Narzędzie podaje limit Dawesa i kryterium Rayleigha. Wartości te wskazują najmniejszy szczegół (w sekundach łuku) jaki teleskop może teoretycznie rozróżnić.
Atmosferyczny 'seeing' (turbulencja) często ogranicza rozdzielczość do około 1 sekundy łuku, niezależnie od rozmiaru teleskopu, chyba że obserwujesz z kosmosu lub korzystasz z optyki adaptywnej.
Oba szacują najtęższą gwiazdę podwójną, jaką teleskop może rozdzielić. Limit Dawesa (116 ÷ apertura w mm) jest empiryczny, oparty na obserwacjach wizualnych; kryterium Rayleigha (138 ÷ apertura) to teoretyczny limit dyfrakcji. Oba zakładają doskonałą optykę i stabilny seeing.
Według limitu Dawesa: 116 ÷ 200 = 0,58 sekundy łuku; według kryterium Rayleigha: 138 ÷ 200 = 0,69 sekundy łuku. W praktyce seeing atmosferyczny 1–2 sekundy łuku zwykle wyznacza rzeczywisty limit.
To najsłabsza gwiazda, jaką teleskop powinien pokazać wizualnie pod ciemnym niebem, szacowana jako 2,1 + 5 × log10(apertura w mm). Teleskop 100mm osiąga magnitu 12,1, a podwojenie apertury do 200mm zyskuje kolejne 1,5 magnitudo.
Porównuje aperturę teleskopu z zaadaptowaną do ciemności źrenicą 7mm: (apertura ÷ 7)². Apertura 200mm zbiera około 816 razy więcej światła niż gołe oko, co pozwala dostrzec słabe galaktyki i mgławice.