Teleskop çözme gücünü hesaplayın: Dawes limiti, Rayleigh kriteri, sınırlayıcı magnitude ve ışık toplama oranı. Çift yıldızları ayırmak ve zayıf nesneleri gözlemlemek için optik performansı değerlendirin.
Teleskobunuzun birincil aynasının veya merceğinin açıklığını (çapını) milimetre veya inç cinsinden girin.
Araç Dawes Limitini ve Rayleigh Kriterini sağlar. Bu değerler, teleskobun teorik olarak çözebileceği en küçük ayrıntıyı (yay saniyesi cinsinden) gösterir.
Atmosferik 'seeing' (türbülans), uzayda veya uyarlamalı optik kullanılmadıkça, teleskobun boyutundan bağımsız olarak çözünürlüğü genellikle yaklaşık 1 yay saniyesiyle sınırlar.
Her ikisi de teleskobun ayırabileceği en yakın çift yıldızı tahmin eder. Dawes limiti (116 ÷ açıklık mm cinsinden) görsel gözlemlerden elde edilen ampirik bir değerdir; Rayleigh kriteri (138 ÷ açıklık) teorik bir kırınım limitidir. Her ikisi de mükemmel optik ve sakin seeing varsayar.
Dawes limitine göre: 116 ÷ 200 = 0,58 yay saniyesi; Rayleigh kriterine göre: 138 ÷ 200 = 0,69 yay saniyesi. Pratikte 1–2 yay saniyelik atmosferik seeing genellikle gerçek sınırı belirler.
Teleskobun karanlık gökyüzünde görsel olarak göstermesi gereken en zayıf yıldızdır; 2,1 + 5 × log10(mm cinsinden açıklık) olarak tahmin edilir. 100mm'lik teleskop yaklaşık 12,1 magnitudeye ulaşır ve açıklığı 200mm'ye iki katına çıkarmak 1,5 magnitude daha kazandırır.
Teleskobun açıklığını 7mm'lik karanlığa uyarlanmış göz bebeğiyle karşılaştırır: (açıklık ÷ 7)². 200mm'lik açıklık çıplak gözden yaklaşık 816 kat daha fazla ışık toplar; bu, zayıf galaksileri ve nebülaları görünür kılan şeydir.